باران داغ

                                                                  چیزی نگو قسم نخور تموم حرفات یه دروغه

کسی نگفت خودم دیدم خونه ی قلب تو شلوغه

چیزی نگو لیاقتت عشق مقدسم نبود

حس می کنم نبودی و بودنتم یه قصه بود

تو دیگه مردی و این حرفه آخره

بذار عشق تو از خاطرم بره

فکر می کردم قلبت مال منه

اما انگار صد شاخه می پره

اسمتو پاک کردم از تو دفترام

بیخودی قسم نخور دیگه سخته برام

تو رو باور داشتمو می خواستمت

چرا آتیش کشیدی همه ی باورام؟؟

کسی نگفت بهم من خودم دیدم

اما راستشو بخوای یه چیزی نفهمیدم

وقتی تو رو از عشق خالی دیدم

به جای گریه به حالت می خندیدم

شایدم واسه اینه که دیگه بی ارزشی

واسه ی همه عروسکه نمایشی

تو که میگذری ساده از این همه عشق

لیاقت نداری دیگه با من باشی!!!!

برای فراموش کردنت تلاش نمی کنم ولی نمیدانم تو مرا از یاد برده ای یا نه؟

نگاهم هنوز منتظر است و خسته ، هنوز ...

با شروع پاییز تمام لحظه های بودنم با تو مرور می شود و من با خاطراتت روزم را شب می کنم.

دلم گرفته.....دلم برایت تنگ است . باور کن.....

قفس تنهاییم فقط به دست تو باز می شود.

                                               

 من تکرار مداوم یک مرگ نیمه تمامم که به انتها نرسیده   

      قدمهای سیاه تولد دوباره ام به مرگ می کشاندش........

                                       

 تو مپندارکه خاموشی من

هست برهان فراموشی من...

چه کسی می گوید من باور کردم ؟ چه کسی می گوید من فراموش کردم؟چه کسی می گوید آتش

عشق در وجودم خاموش شده؟ چه کسی می گوید...

حقیقت را نمی گوید...

من هنوز باور نکردم ، من فراموش نکردم ، آتش عشق نیز هم چنان در وجودم شعله ور است.

من هنوز شبها به یادت می خوابم و روزها بخاطر دلتنگی ات می گریم ، من هنوز مثل روزهای سرد

زندگیم  به تو و خاطره هایت می اندیشم.

به آن روز سرد زمستان که باران تمام لباسهایم را خیس کرده بود و من غافل از سرمای آن روز در انتظار

آمدنت لحظه شماری می کردم.

به آن روز می اندیشم که دستان سردم را در دستان گرمت می فشردی و طوری نگاهم می کردی که

انگار اولین بار است مرا می بینی ـ همانطورنو و تازه ـ

یادش بخیر!! بهترین روزهای زندگیم گذشت من امروز اگر زندگی می کنم با یاد لحظه های با تو بودن

است ، اگر نفس می کشم به خاطر عشقی است که هنوز در وصالش می سوزم.

من هنوز باور نکردم.

...کاش آن زمان که دستش را بر شانه ام گذاشته بود ، گریخته بودم.

                                                                                                              قول آمدنت را داده بودی یا نیا مدنت را ،   نمی دانم.

 به انتظار باز آمدنت نشسته ام یا آوار اندوه دیگر

 نیامدنت به زمینم زده است،

 نمی دانم.

 ......

 من هیچ ،

   تو خود بگو !

 این چمدان بزرگ، یعنی

 رهسپار تا همیشه رفتنی،یا

 سوغات توست برای من از سفر دور

 .......

                                              سروده بهترین دوستم: حدیث نبی زاده

 

  پیش تر از آنکه بروی،

تنهایی من همیشه آغاز می شود.

از آن تو این جهان پر آمد و رفت

مرا همین کلمات کافی است،

که همیشه بوی تو را بدهم.

از چه بنویسم ،از که بنویسم؟؟؟

نمی نویسم چون شاید کوچکترین علامت حضورم ، کوچکترین علامت بودنم ، از ذهن تو پاک شود.

نمی نویسم شاید به نبودنم عادت کنی . نمی نویسم که مرگم را باور کنی ، من نمی نویسم چون

تو را خسته تر نکرده باشم ، نمی نویسم چون زودتر فراموشم می کنی ، نمی نویسم چون باخته ام

نمی نویسم چون شکسته ام، نمی نویسم چون خسته ام، نمی نویسم چون مرده ام.

نمی نویسم چون ...

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت ، در تهاجم با زمان آتش زدم ، کشتم.

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم، یک کلام در جزوهایم هیچ ننوشتم، من به عشق منتظر بودن

همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت ، عشقم مرد ، یارم رفت...

                                                                                        عشق به مردگان واقعی ترین چیزی است که وجود دارد.

چرا به زندگان عشق نمی ورزیم آنگونه که با شعوری غریزی،

آنها را که دیگر هرگز صدایشان در روی زمین

شنیده نمی شود ، دوست می داریم؟

                                                                     کریستین بوبن    

را آغشته به عطر عشق کنیم و

 تمام ساعات زندگیمان را بکوشیم برای رسیدن.

کاش باران به جای صورتمان ،

 دلهایمان را می شست و شفاف

 می شدیم مثل روز اول تولد.

 کاش ستاره ها هنوز در آسمان شهرمان چشمک می زنند و شب  ها آسمان را نور باران می کردند.

 کاش هنوز هم می شد بساط خواب را روی پشت بام پهن کرد و به ستاره ها خیره شد.

 کاش هنوزم حیاط بود و حوضی با ماهیها ی قرمز و گلدانهای شمعدانی صورتی.

 کاش...

    شیعه یعنی عشق بازی با خدا... 

در گذشت شاعر بزرگ تاریخ معاصر ، مدیحه سرای اهل بیت ، محمد رضا آغاسی را به تمام دوستان اهل شعر و هنر تسلیت می گویم. برای آن مرحوم از درگاه پروردگار اجری عظیم مسئلت داریم.

وجود این افسون لحظه ای دوام نمی آوریم.

دلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش را به عمق آب دریای واژگون می دوخت و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند.

دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت،و مهربانی را نثار می کرد.

دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال با من رفت و در جنوب ترین جنوب با من بود.کسی که ...

دگر کافیست ، بیا ، بیا برویم به آستانه گلهای سرخ در صحرا و مهربانی را ز قطره قطره باران ز نو بیاموزیم.

تسبیح کوچک دلم

تسبیحم کوچک بود و سی و سه دانه بیشتر نداشت، سی و سه دانه گلی ، دانه های گلی ، هر کدام قسمتی از من بود ، تسبیح دانه گلی، مرا به یاد خودم می انداخت . به یاد دانه کو چک قلبم.            هر روز خدا را زمزمه می کردم، دانه های کو چک گلی با اسمش می چرخیدند.و آنجا بود که فهمیدم راز چرخیدن همه ذره ها این است.                                                                                            دوستم که به خانه خدا می رفت،تسبیح دانه گلی را به او دادم تا با خودش ببرد. تسبیحم بی تاب بود ، بی تاب رفتن و گردیدن. عمری توی دستای من گردیده بود و حالا دلش می خواست دور او بگردد.        دوستم بر گشت ، اما تسبیح دانه گلی هرگز بر نگشت.                                                             تسبیح دانه گلی زیر باران،زیر اشک یکریز فرشته ها حل شده بود.توی موج هروله و طواف . از دانه تسبیح دیگر هیچ چیز نماند.                                                                                                            حالا پاره های دلم رو به نخ کشیده ام و روزی را دعا می کنم که از این تسبیح هم چیزی نماند. روزی که تسبیح دلم هم دور  او بگردد و دیگر بر نگردد.

                                                           عرفان نظر آهاری ـ چلچراغ، شماره ۴۰

 روزها می گذرند و این گذر زمان است که ما زندگیمان را به آن سپردیم. راستش از بابت یک چیز خوشحالم و آن این که هیچ گاه از نهایت قلبم نا امید نمی شوم و می دانم که خدا هیچ کدام از بندگانش را تنها نمی گذارد . مخصوصا من و تو را که به دنبال یک عشق پاک روزها را شب می کنیم.

    دو چیز وجود دارند که هرگز نباید از یاد بروند:

    بردباری ـ بدان معنا که بگذاریم رخدادها مسیر خود را پی گیرند.

    وفاداری ـ به آنچه در آرزویش هستیم.

چو آمدی ، به تن آشفته گشتم از دیدار

چو رفتی،از غم تو سر به سنگ کوبیدم

دوباره باز به راه تو بازگشتم تا

گریز عطر تو از راه دور بوییدم.

هوس به سینه ام آشفت تا تو دور شدی

نفس ـ دریغ! ـ دگر با تلاش یار نماند

چو آمدم که غریوت دهم :ز ره برگرد

وجودم آب شد از من دگر غبار نماند...

فرهاد از دوری شیرین در بیستون مرد اما هیچکس نفهمید که شیرین را به جرم عشق به فرهاد کشتند....

اگرچه می دانستی،

                          که عاقبت آن درخت می افتد،

دلت ریخت

                نگاهت به لرزشی آمیخت:

                                                  دو قطره آرام

 باری،

         جهان همیشه به عشق

آری

        همان دو قطره ی عشق زنده خواهد ماند.      

روزها به دنبال ستاره ای می گشتم که هر گاه به آسمان نگاه کردم برایم چشمک بزند.روزها در پی یک نگاه قدیمی، یک حرف آشنا و یک صدای عاشق می گشتم.روزها را به امید باران عاشقانه اش و شبها را برای دیدن رویایش سپری کردم.لحظه ها را با فکر بودنش تا انتهای نفسم میشمردم.  می خندیدم به امید گرمی دستانش و اشک می ریختم به خاطر دلتنگی نبودنش. نمی دانستم کیست و کجاست،اما می دانستم که خواهد آمد.عاشقش بودم قبل از آمدنش ، قبل از دیدنش و قبل از شناختنش . کودکی ام همچون نوجوانی و نوجوانی مثل جوانی سپری شد.و من همچونان در پی نیمه ی گمشده خورشید ها را می شمردم و به ماه می رسیدم و دوباره شمارش ماه و رسیدن به خورشید.  

تا اینکه...

رسید، آمد و من با تمامی وجودم او را حس کردم.نگاه عاشقش را دستان گرمش را ،صدای قدمهایش را و روح بلندش را. عاشقم بود و مرا نیز عاشق خود کرد.و من در یافتم این همان ستاره ی آسمانم و همان فرشته کوچک زندگی من است.که سالها بدون اینکه بخواهم به دنبالش بودم.همان نیمه ی گمشده همان باران عاشقانه و همان رویای شبانه .

اما امروز...

نمی گذارند این دو نیمه، واحد شوند . نمی گذارند برسند و آنها در و سط راه خسته مانده اند اما باز دست در دست هم پله ها را بالا می روند شاید روزی بعد از این همه هجران ، وصال یابند .

به امید آن روز...

بایدم در همه عمرچشید،

 مزه شربت هر زهری را

پر ملامت ز ملامت هاشان

که به من خواهد از هر که رسید

تن اگر در بدهم(یا ندهم گوش با حرف گزاف هر کس).

شوق بیگانه دریایی من می باید

از بسی ریزش سنگ حمقا

به گل آراید از خونم تن.

ای دریغا که مرا با همه این قوت دید ،

بایدم گفت خوش و زشت شنید !!!

فریاد می زنم.

من چهره ام گرفته

من به قایقم نشسته به خشکی

مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست:یکدست بی صداست

من، دست من کمک ز دست شما میکند طلب،

فریاد من شکسته اگر در گلو ،وگر فریاد من رسا من از برای راه خلاص خود و شما

فریاد می زنم...

    به تماشا سوگند

     و به آغاز کلام

     واژه ای در قفس است

خدای را سپاس که باران را برای شکفتن عشق  و طراوات وجود آفرید .

این وبلاگ را به تمام دوستانم  نازنینم که در زندگی یاد می کنندم به نوازشی و پس از مرگم به طلب آمرزشی .